Hoffman.

  Wczorajszej nocy potwornie zaskoczyła mnie wiadomość o śmierci jednego z najbardziej utalentowanych aktorów dzisiejszych czasów, czyli Philip'a Seymoura Hoffmana. Przyczyną śmierci było przedawkowanie narkotyków. Zmarł mając zaledwie 46 lat.

  Bardzo zaskoczył mnie fakt o jego problemach z narkotykami. Zacząłem się jednak zastanawiać dlaczego, mając pieniądze i sławę (czyli praktycznie wszystko co większość obywateli pierwszego świata chciała by uzyskać) człowiek pakuje się w tak paskudne uzależnienie? Czyżby ludziom czegoś jednak brakowało? Depresja, pustka a może zbyt duża presja otoczenia?

  Wczorajsza wiadomość wzbudziła we mnie nie tylko smutek ale też i dystans do gwiazd Hollywoodu. Bo kto wie które z nich są jeszcze uzależnione? Jakim zaskoczeniem dla nastolatek byłaby informacja, że podobny los spotkał ich ukochanego Johnny'ego Deppa? Nie oszukujmy się, ci celebryci i celebrytki w pewien sposób są jednak dla nas autorytetami, lubimy ich i odczuwamy smutek (pomimo, że ich osobiście nie znamy), gdy dowiadujemy się, że coś przykrego im się przydarzyło. Bądź myślimy tak jak ja wczoraj i podczas wielu, bardzo wielu innych śmierci słynnych osobowości: "już nie zobaczę tej osoby w żadnym nowym filmie". Trochę to smutne ale i też egoistyczne, nieprawdaż? 

  Powstaje pewna więź, między nami- widzami a nimi - aktorami, mimo, że oni wykonują jedynie swój zawód. To jest tak jakby polubić na przykład kioskarza, który codziennie sprzedaje nam fajki. Jedynie z tą różnicą, że z nim mamy realny kontakt i możemy porozmawiać.

   Przyznam, że Seymour Hoffman nie należał do moich ulubionych aktorów, swoim wyglądem bardziej mi pasował bardziej do odgrywania postaci negatywnych niż pozytywnych a mimo to często mnie zaskakiwał swoimi rolami drugoplanowymi  jak np. w "25. godzinie" czy "Radiu na fali".

     Mam spore braki w jego twórczości, a do długiej listy filmów, które zamierzam oglądać dopiszę na pewno "Mistrz", "Capote" czy "Wątpliwość". Z pewnością  będzie go nam, kinomanom brakować.